این عصرهای چهارشنبه برای من دلتنگی خاصی داره.. منو یاد آخرین روزهایی میندازه که با رضای نازنین از تایباد برمی گشتیم. گاهی اوقات کل کل می کردیم و گاهی از آینده می گفتیم و گاهی از گذشته
از مقاله و کار تحقیقی ...از نقره داغ استاد ها ...از زن و زندگی ...از کارو سربازی... این 4 ساعت خیلی زود تموم می شد. صفایی داره یه شب زمستونی توی یک جاده ی پر پیچ و خم و طولانی توی رنوی حاج آقای فاطمی نشسته باشی.. اون هم کنار بهترین دوستت... راست و چپ تا چشم کار میکنه تاریکه و گه گاهی چراغی رو می بینی که از دور سوسو میزنه و البته یه آسمون پر از ستاره که انگار اگر دستت رو بالا بگیری، بتونی ستاره هاشو بچینی... یادمه یکی از همین شب ها بود که در مورد اون چراغ های دور با رضا صحبت می کردیمو محو تماشا بودیم